Stanisław Mielech

Wyjątkowa postać dla historii Legii Warszawa. Nie tylko był jednym z założycieli klubu w kwietniu 1916 roku, w Legionowie na Wołyniu, gdzie stacjonowały Legiony Polskie, ale także pomysłodawcą jej nazwy, miał duży udział w powojennej reaktywacji klubu. Mielech podczas swoich 68 lat życia pokochał jednocześnie dwa kluby piłkarskie. Cracovię darzył miłością syna do matki, Legię miłością ojca do ukochanego dziecka. Był jej piłkarzem, kierownikiem sekcji piłkarskiej, dwa razy trenerem. Jeszcze przed wojną gromadził dokumenty, pamiątki i zdjęcia. Niestety, prawie wszystko przepadło, bo jego mieszkanie na Starówce zostało zburzone. Z wykształcenia był doktorem prawa, które ukończył na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracował także jako naczelnik Urzędu Celnego w Gdańsku. To tam zastał go wybuch II wojny światowej, został aresztowany przez Niemców. Był pisarzem i dziennikarzem. To on napisał pierwszą po wojnie książkę (Sportowe sprawy i sprawki), w której zawarł m.in. historię powstania Legii Warszawa. Publikował felietony w prasie krakowskiej i warszawskiej od wczesnych lat 20, w Kurierze Porannym i Stadionie. Po 1945 roku pracował w Życiu Warszawy, pisał pod pseudonimem „stem”. Organizował turnieje dzikich drużyn. Jako piłkarz dwa razy wystąpił w reprezentacji Polski, w tym w historycznym, bo pierwszym meczu międzypaństwowym, z Węgrami w 1921 roku. Uczestniczył w tworzeniu ogólnopolskiej ligi piłkarskiej. Zagrał w niej raz, w barwach Legii, w inaugurujących sezon derbach z Polonią, pomimo tego, że poważnie chorował na gruźlicę.