Stanisława Adamowiczowa

Urodzona na Łotwie, w polskiej, patriotycznej rodzinie. Medycynę studiowała w Sankt Petersburgu. Dodatkowo ukończyła w Genewie kurs statystyki demograficznej i lekarskiej. W 1919 roku podjęła pracę w Państwowym Centralnym Zakładzie Epidemiologicznym, późniejszym PZH – Państwowym Zakładzie Higieny – w Warszawie, w którym pracowała, z krótkimi przerwami, przez 45 lat. Była redaktorką „Przeglądu Epidemiologicznego” od jego pierwszego numeru w 1920 roku. Następnie współpracowała z Sekcją Higieny Ligi Narodów. Organizowała centralę Państwowego Zakładu Higieny w Łodzi, a potem w Warszawie. Była bliską współpracowniczką prof. Marcina Kasprzaka oraz współautorką jego podręczników z epidemiologii i higieny. Epidemiologia chorób zakaźnych, m.in. gruźlicy, duru brzusznego, grypy, dżumy i szkarlatyny, statystyka, demografia, międzynarodowe zagadnienia zdrowia publicznego, wskaźniki zdrowia publicznego, regulacja urodzeń i płodności oraz higiena szkolna, w tym alkoholizm wśród dzieci, to główne kierunki jej pracy zawodowej. W 1963 roku uzyskała habilitację. Była członkinią Światowej Federacji Kobiet z Wyższym Wykształceniem, a w latach 1939–1945 przewodniczącą tej organizacji i uczestniczką zjazdów w Toronto, Waszyngtonie, Austrii i Anglii. Była także członkinią Polskiego Towarzystwa Statystycznego, Polskiego Instytutu Badań Zagadnień Ludnościowych oraz Międzynarodowej Unii Naukowego Badania Zagadnień Ludnościowych. Pozostawiła po sobie wiele publikacji w „Przeglądzie Epidemiologicznym” oraz innych czasopismach. Zmarła 9 października 1965 roku w Warszawie.