Stefan Bem

Imponowała mu służba wojskowa, dlatego postanowił zaciągnąć się do oddziałów chorągwi radziwiłłowskich. W walkach między Tyńcem, a Krakowem został ranny w głowę. Czterdziestojednoletni Stefan ożenił się z Marianną Gliszczyńską, a około 1784 r. doczekał się syna Kacpra. Po drugim rozbiorze Polski, jako partyzant barski, musiał uciekać do Warszawy. W stolicy poznał „mistrza sprawiedliwości” Jana Millera, który szukał następcy na swoje stanowisko. Namówił Stefana, aby objął po nim urząd i już w 1794 r. prezydent Warszawy Ignacy Wyssgota Zakrzewski, wręczył Stefanowi nominację na stanowisko kata Warszawy. Mistrz Stefan mieszkał w dworku miejskim, na Żoliborzu przy ulicy Wesołej. Domek ten został kupiony dla kata przez miasto. Ulica Wesoła zniknęła z mapy Warszawy, ponieważ została zajęta pod Cytadelę. Sąsiadem Stefana Bema był generał Henryk Dąbrowski, który często zapraszał go do siebie na rozmowy. Stefan przyjaźnił się też z bratankiem króla, Józefem Poniatowskim. Egzekucje Stefan Bem wykonywał na Starym Mieście. Panował wtedy zwyczaj, że po wykonanym wyroku stawał przed prezydentem Warszawy, ubrany w uroczysty strój i dobywając miecza z pochwy, meldował: „Z mocy sądu kryminalnego ukarałem złoczyńcę”. Wśród warszawiaków krążyło powiedzenie, kierowane przede wszystkim do dzieci: „Pójdziesz ty do Stefanka na śniadanie”, czyli trafisz pod miecz kata Stefana Bema, jeśli będziesz niegrzeczny.