Stefan Jaracz

Już jako uczeń przejawiał zainteresowania teatralne. Po maturze studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim prawo, historię sztuki, polonistykę i przyrodę zarabiając na życie jako korektor w socjalistycznym dzienniku Naprzód. Po dwóch semestrach przerwał studia i wstąpił do Teatru Ludowego w Krakowie. Na afiszu jego nazwisko zaczęło się pojawiać od 1 października 1904. Występował w kilku teatrach w tym w Krynicy i Poznaniu. Od 1911 występował w Warszawie, a od sierpnia 1918 roku powrócił do stolicy na stałe. Stefan Jaracz był świetnym aktorem jednak choroba często przeszkadzała mu w występach. We wrześniu 1935 wrócił do Ateneum i odtąd już występował tam ze swym zespołem do wybuchu II wojny światowej. W czasie II wojny został aresztowany w związku z zamachem na Igo Syma, został wywieziony do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. Zwolniony po sześciu tygodniach, ciężko chory na gruźlicę gardła i częściową głuchotę, mieszkał odtąd pod Warszawą, kolejno w Wawrze, Świdrze i Otwocku. Największą sławę przyniosły aktorskie kreacje postaci współczesnych, jak Jakub w sztuce Głupi Jakub z 1911 r, Franio w Szczęściu Frania, z 1910, Siewski z Uśmiech losu, z 1926, Skid w Artystach z roku 1930, Frank Moran w Ulicy z 1930, Pan Brotonneau ze sztuki pod tym samym tytułem z roku 1935 i Profesor Junek w Ludzie na krze z 1937r.. Po obozowym epizodzie zdrowie Stefana Jaracza bardzo się pogorszyło (odnowiła się gruźlica) i mimo pobytu w Otwocku, gdzie był intensywnie leczony, zdrowie nie poprawiło się, aktor zmarł 15 sierpnia 1945 roku, a teatr w którym spędził wiele lat - teatr na Powiślu zyskał jego imię. Jaracz dosłownie magnetyzował publiczność swoimi spojrzeniami z teatralnej sceny, był jednym z tych wielkich aktorów, którzy na zawsze zostawiają po sobie ślad.