Stefan Ossowski

Urodził się w Borzyminie niedaleko Rypina w niezamożnej rodzinie ziemiańskiej. Był ciotecznym bratem Aleksandra Kakowskiego, prymasa Królestwa Polskiego. Naukę podjął w Warszawie, gdzie po śmierci ojca musiał uczyć się i pracować, a przed ukończeniem gimnazjum został z niego usunięty za działalność patriotyczną. Maturę uzyskał w 1894 w Płocku i rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Po ukończeniu studiów, od 1899 do 1901 r. pełnił funkcję asystenta przy Katedrze Teorii Maszyn lwowskiej Szkoły Politechnicznej. W 1902 został skierowany do Szwajcarii, gdzie badał zagadnienie wykorzystywania energetycznego sił wodnych. Poznał tam późniejszego prezydenta Gabriela Narutowicza, który był inżynierem-hydrotechnikiem oraz Ignacego Mościckiego również późniejszego prezydenta. Po powrocie w 1907 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych w Szkole Politechnicznej we Lwowie. Został nauczycielem Państwowej Szkoły Przemysłowej w Krakowie, w której prowadził zajęcia do 1919 r. Prowadził prace dotyczące wyzyskania sił wodnych Dunajca. W 1910 r. – we współpracy z Narutowiczem – ukończył projekt budowy elektrowni wodnej Szczawnica – Jazowsko. Był jednym z inicjatorów budowy Fabryki Związków Azotowych pod Jaworznem. W 1922 r. został ministrem przemysłu i handlu a w 1923 został kierownikiem Ministerstwa Przemysłu i Handlu w rządzie generała Władysława Sikorskiego. Był członkiem władz wielu firm min. Zakładów Mechanicznych „Ursus” S. A. W 1925 jako przedstawiciel BGK zawarł umowę z American European Utilities Co. w sprawie elektryfikacji dużej części Polski. Był prezesem ZEORK, które między 1930 a 1936 doprowadziło do zelektryfikowania 183 miejscowości. Gdy powstał Centralny Okręg Przemysłowy, w jego ramach 460 zakładów przemysłowych korzystało z energii elektrycznej od Zjednoczenia Elektrowni Okręgu Radomsko-Kieleckiego S. A. W 1925 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.