Tadeusz Bocheński

Swoją przygodę z radiem rozpoczął w 1925 roku, angażując się w działalność Polskiego Towarzystwa Radiotechnicznego. Początkowo były to próbne programy, które poprzedzały powstanie Polskiego Radia. W tym samym roku wygrał konkurs na spikera Polskiego Radia. Po otwarciu warszawskiej rozgłośni Bocheński stanął przed mikrofonem, a 26 kwietnia 1926 roku po raz pierwszy zabrzmiała jego historyczna zapowiedź programu: „Halo, halo! Tu Polskie Radio Warszawa! Dzień dobry Państwu. Rozpoczynamy nasz program”. Tadeusz Bocheński przed rozpoczęciem kariery w radiu występował na estradzie. Nagrywał własne interpretacje wybitnych dzieł literatury polskiej oraz piosenki dla największej wytwórni płytowej II Rzeczypospolitej – Syrena Record. Dalsze jego losy związane były z Polskim Radiem. Przez 42 lata pracy prowadził liczne audycje: Wigilie dla samotnych, Kwadransy literackie i słynny także po wojnie Podwieczorek przy mikrofonie. W 1937 roku w nowo powstałej radiostacji Warszawa II prowadził wspólnie z Jerzym Rolandem zabawne dialogi, które cieszyły się dużą popularnością. Brał udział w licznych słuchowiskach Teatru Polskiego Radia i wygłaszał recytacje w audycji Kwadrans prozy i poezji. Był znany nie tylko jako spiker, ale również jako konferansjer, który potrafił rozbawić, zaskoczyć i wzruszyć słuchaczy. Tadeusz Bocheński był prawdziwym mistrzem słowa, którego wyjątkowy głos, doskonała dykcja i kultura osobista uczyniły go jedną z najbardziej uwielbianych postaci radiowych w Polsce. O jego sławie może świadczyć fakt, że gdy po kilkuletniej przerwie spowodowanej okupacją niemiecką wiosną 1945 roku Tadeusz Bocheński powrócił do pracy w Polskim Radiu, a jego głos popłynął z ulicznych głośników, ludzie zaczęli klaskać i wiwatować. Pracował niemal do końca swojego życia, mimo że jego stan zdrowia stale się pogarszał i choroba coraz bardziej utrudniała mu codzienne funkcjonowanie. Rok przed jego śmiercią powstał film dokumentalny pt. Jak zostałem spikerem, poświęcony życiu i pracy zawodowej Bocheńskiego. Często określano go mianem „księcia spikerów”, ponieważ powszechnie uważany był za najlepszego spikera radiowego w Polsce w okresie międzywojennym i powojennym.