Wacław Lachman

Propagator amatorskiego ruchu śpiewaczego. Kształcił się w gimnazjum w Płocku, następnie w Instytucie Muzycznym w Warszawie pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego. Zorganizował wówczas Chór Studencki, a także Związek Polskiej Młodzieży Muzycznej. Tego rodzaju organizacje wobec braku niepodległości Polski stanowiły namiastkę niezależności w zakresie pielęgnowania kultury polskiej. Założył w Warszawie Chór Lachmanna, który od 1906 r. występował pod nazwą towarzystwo śpiewacze „Harfa” (działał w nim przez ponad pół wieku aż do 1958 r.). Założył też i kierował w latach 1915–1918 Chórem Polskim przy Domu Polskim w Moskwie. Przed 1939 r. Lachman nieraz kierował także chórami Filharmonii Warszawskiej i Opery Warszawskiej. Podczas II wojny światowej organizował koncerty dla żołnierzy Powstania Warszawskiego. Jako kompozytor stworzył szereg utworów na chór męski lub mieszany, pieśni na głos i fortepian. Znana była m.in. jego pieśń chóralna Sztandary polskie na Kremlu z 1916 r. Był autorem pięciu mszy, spośród których największą popularnością do dziś cieszy się Missa „Gaude Mater” (ok. 1918 r.) z melodią Mazurka Dąbrowskiego. Mszę Lachmana powszechnie wykonywano w okresie międzywojennym, a w okresie reżimu ZSRR brzmiała regularnie w katedrze lwowskiej, do dziś nieraz można ja usłyszeć w katedrze na Wawelu.