Wacław Pawliszak

Ulubiony uczeń Jana Matejki Był niezwykle zdolnym dzieckiem, wcześnie zaczął naukę rysunku w Klasie Rysunkowej Wojciecha Gersona. Miał 14 lat, gdy podjął studia w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. Później były studia w Monachium i w Paryżu. Mieszkał w Warszawie, ale wiele podróżował. Fascynował go Wschód, odbył podróże do Maroka, Tunisu, Algieru, Egiptu, Iranu, Iraku. W Konstantynopolu malował obrazy dla sułtana. Kolekcjonował broń i tkaniny wschodnie. Malował m.in. sceny historyczne i batalistyczne, pracował nad cyklem „Poczet Królów Polskich”. Ilustrował książki (poematy „Pan Tadeusz”, „Beniowski”) i czasopisma. Jego dzieła wystawiano w kraju i za granicą: w Paryżu, Petersburgu, Chicago, San Francisco. Był doskonałym jeźdźcem, dobrym strzelcem i szermierzem. Chorował na gruźlicę kości. Pod koniec 1904r. w Salonie „Zachęty” doszło do konfliktu malarza z jury decydującym o wystawianych obrazach. Pawliszak poczuł się urażony, wysłał do członków jury obraźliwe listy. Kiedy chciał w restauracji spoliczkować jednego z nich, Xawerego Dunikowskiego, ten oddał do malarza strzał i ciężko go ranił. Następnego dnia zmarł. Osierocił trzyletnią córkę. Jego żona, malarka Zofia Rodziewicz, zmarła rok wcześniej.