Wacław Tyszka

Inżynier. Nie był z urodzenia Warszawianinem - ale los związał go ze stolicą.

Urodzony 29 grudnia 1905 r. w Koziczynie pod Ciechanowem – przyjechał do Warszawy, żeby kształcić się w Państwowym Gimnazjum im. Adama Mickiewicza. Po maturze studiował na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Warszawskiej, a po uzyskaniu dyplomu pracował jako inspektor budowy dróg urzędów wojewódzkich w Krakowie i Łodzi. Przed wojną rodzina Tyszków - zamieszkała w Podkowie Leśnej. We wrześniu 1939 r. Wacław, zmobilizowany jako oficer rezerwy, wraz z wojskiem dotarł do Równego, po 17 września trafił do niewoli sowieckiej. Uciekł z obozu jenieckiego i w ten sposób uniknął losu tysięcy polskich oficerów rozstrzelanych przez NKWD. W czasie okupacji pracował w firmie budowlanej „Rudzki”, gdzie należał do lokalnej komórki AK. Przyłączył się do Powstania jako strzelec. Przyjął pseudonimy: „Inżynier”, „Myśliwy”. Walczył na Czerniakowie w Zgrupowaniu „Kryska”.

Poległ 12 sierpnia 1944 r. na barykadzie przy ul. Czerniakowskiej. Pozostawił żonę i sześcioro dzieci. Syn Andrzej napisał we wspomnieniach: „Łącznik zgrupowania przyniósł do domu obrączkę, pamiątkową papierośnicę, portfel i notatkę służbową o «śmierci na posterunku»”. Wacław Tyszka pochowany został jeszcze w czasie walk powstańczych na dziedzińcu Szpitala Czerniakowskiego, a wiosną 1945 r. ekshumowany do grobu rodzinnego na Powązkach w którym spoczywa także dwoje innych uczestników Powstania - Maria Jeżewska ps „Maria” oraz Michał Jeżewski, ps. „Murarz”. O Marii wiadomo jedynie, że należała do batalionu „Ruczaj” – który toczył walki w Śródmieściu Południowym. Michał należał do pułku Baszta i walczył na Mokotowie. Poległ 28 sierpnia 1944 roku.