Wanda Piłsudska

„Wandzia”, bo tak nazywano ją w domu, urodziła się podczas niemieckiej niewoli ojca w Magdeburgu. Ojciec powrócił, gdy miała już kilka miesięcy. W wieku pięciu lat zamieszkała wraz z rodzicami i siostrą Jadwigą w dworku Milusin w Sulejówku. Często wracała we wspomnieniach do tego szczęśliwego okresu. W 1926 roku nastąpiła przeprowadzka do Belwederu, potem gimnazjum i dojazdy tramwajem nr 9. W czasie uroczystości żałobnych związanych z pochówkiem serca marszałka na Rossie to ona złożyła srebrną urnę w grobowcu. W 1936 roku została przyjęta w poczet studentów jako wolna słuchaczka Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W 1937 roku zdała maturę w Liceum Żeńskim im. Wandy z Posseltów Szachtmajerowej. Po wybuchu wojny, we wrześniu 1939 roku, pracowała w Czerwonym Krzyżu, gdzie jako kierowca przewoziła lekarstwa i środki opatrunkowe. Następnie wyjechała do Wilna, skąd ewakuowano ją specjalnym samolotem przez Szwecję do Anglii. Tak rozpoczęła się jej emigracja. W czasie wojny ukończyła kilka kursów pierwszej pomocy i pielęgniarstwa. Ukończyła polski wydział medyczny w Edynburgu. Po otrzymaniu dyplomu lekarza pracowała w angielskich oddziałach internistycznych, m.in. w Mabledon Park Hospital, od wczesnych lat 50. XX wieku. Później rozpoczęła praktykę lekarską w polskim szpitalu psychiatrycznym niedaleko Londynu, Dartford Mabledon Hospital, gdzie pracowała do 1978 roku, kiedy przeszła na emeryturę. Było duże zapotrzebowanie na polskiego psychiatrę, więc zajmowała się problemami Polaków na emigracji i ich rodzin, związanymi nie tylko z traumą wojenną. Planowała powrót do kraju, dlatego wybrała studia medyczne. Nie przyjęła obywatelstwa brytyjskiego, zachowując status uchodźcy politycznego. We wspomnieniach pozostała jako osoba „łagodna, cierpliwa, z poczuciem humoru”. Była zaangażowana w pomoc rodzinom internowanych w czasie stanu wojennego, wspierała działania opozycji. Angażowała się także w pracę Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie. W 1990 roku wróciła do Polski, sprowadziła wraz z siostrą prochy matki, powołała Fundację Rodziny Piłsudskich, a w 1994 roku odzyskała dworek Milusin. Cały swój majątek zapisała Fundacji oraz Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. Zmarła po ciężkiej chorobie. Całe dorosłe życie poświęciła pamięci wybitnego ojca.