Witold Lutosławski

Pochodził z rodziny ziemiańskiej, do której należał majątek w Drozdowie koło Łomży. Uczęszczał do konserwatorium warszawskiego, studiował też matematykę na UW (podobnie jak Melcer). Komponował już w wieku 9 lat, w 1922 roku napisał Preludium na fortepian. Później uczył się gry na skrzypcach i gry na fortepianie oraz uczęszczał do Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie. W 1928 roku rozpoczął naukę kompozycji w Konserwatorium. W 1931 roku zdał w maturę, po czym rozpoczął studia matematyczne na Uniwersytecie Warszawskim – przerwane po roku z powodu nadmiaru zajęć w konserwatorium. W 1939 r. Lutosławski brał udział w obronie kraju przed Niemcami jako dowódca plutonu radiotelegraficznego. Po ucieczce z niewoli wrócił do Warszawy. W czasie okupacji zarabiał na życie grając w warszawskich kawiarniach, najdłużej z Andrzejem Panufnikiem. Grali w kawiarni „SiM” - niewiele brakowało, a obu wywieziono do obozu, „Lira”, „Aria” , a także w kawiarni „U aktorek”. Brał udział w tajnych koncertach w domach prywatnych. Z Eugenią Umińską zbierali fundusze przeznaczone na pomoc dla ukrywających się artystów, w tym dla Władysława Szpilmana. Po wojnie brał udział w reaktywowaniu Stowarzyszenia Kompozytorów Polskich. W 1949 r. zabroniono wykonywania jego I Symfonii (potępionej za formalizm), z kolei za Koncert na orkiestrę otrzymał Państwową Nagrodę Muzyczną. Jego twórczość została doceniona za granicą i w 1969 r. otrzymał członkostwo Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. Lutosławski uczestniczył też w pracach Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”. W kompozycjach Lutosławskiego nowe idee muzyczne współistnieją z ideami tradycyjnymi w pełnej harmonii, nie pojawiają się obok siebie, a wzajemnie się przenikają. Lutosławski napisał też ponad 40 piosenek dla dzieci, m.in. Pióreczko do słów Janiny Osińskiej („Uciekło sikorce pióreczko, niebieskie z czarniutką kropeczką. Wysoko latało, niziutko spadało”).