Witold Rowicki

W 1923 repatriował się do Polski. Kształcił się w konserwatorium muzycznym w Krakowie, w którym po ukończeniu otrzymał stanowisko wykładowcy w klasie skrzypiec. W 1945 r. został kierownikiem muzycznym rozgłośni Polskiego Radia w Krakowie, a następnie w Katowicach. W 1950 r. objął stanowisko dyrektora Państwowej Filharmonii w Warszawie, gdzie zreorganizował orkiestrę i stworzył małą orkiestrę symfoniczną. Rowicki jako dyrygent odbył trzykrotnie tournées po Francji, RFN, NRD, Austrii, Szwajcarii. Dyrygował podczas otwarcia odbudowanego gmachu Filharmonii Narodowej w 1955 r., a także podczas spektaklu Strasznego dworu na otwarcie odbudowanego Teatru Wielkiego w 1965 r. Rowicki jako dyrygent dokonał licznych prawykonań dzieł współczesnych, m.in. Koncertu Grażyny Bacewicz, Cassazione Tadeusza Bairda, Gier weneckich Witolda Lutosławskiego, prapremiery scenicznej dramatu muzycznego Jutro Tadeusza Bairda. Jako kompozytor Rowicki już podczas II wojny światowej zaczął tworzyć utwory kameralne (m.in. Kwartet smyczkowy z 1941 r.) i symfoniczne (m.in. Suita w dawnym stylu z 1942 r.), a także pieśni na głos i fortepian (1939–1942), szereg dzieł powstał także po 1945 r. (m.in. Koncert na orkiestrę z 1976 r.).