Władysław Bogusławski

Był przekonany o wychowawczej misji sztuki. Studiował prawo w Moskwie i Petersburgu oraz, muzykę w Paryżu oraz filozofię i literaturę w Heidelbergu. W czasie powstania styczniowego był sekretarzem referatu prasowego w Rządzie Narodowym, za swą działalność był zesłany na Syberię. Po powrocie w 1869 r. pracował dla warszawskich gazet . Jednocześnie pisał nowele, felietony do „Gazety Polskiej”, tłumaczył z francuskiego. Był autorem studium o Wojciechu Bogusławskim. Z czasem skupił się na krytyce teatralnej i muzycznej. W 1901 r. został powołany do komisji, która miała za zadanie przeprowadzenie reformy teatrów warszawskich. Był jednym z najwybitniejszych krytyków polskich, ale oskarżano go o stosowanie zbyt ostrych kryteriów.