Władysław Kędra

Był pianistą, pedagogiem, profesorem wyższych szkół muzycznych w Warszawie, Łodzi i Wiedniu. Laureat konkursów międzynarodowych w Genewie i Warszawie.

Władysław Witold Kędra urodził się 16 listopada 1918 r. w Łodzi. Jego rodzice – Ryszard, urzędnik, i Felicja z domu Szczęsna, nauczycielka. Edukację muzyczną Władysław Kędra rozpoczął w Łodzi, najpierw prywatnie, a od 1924 r. w Szkole Muzycznej Heleny Kiljeńskiej. Maturę zdał w 1936 r. w Gimnazjum Humanistycznym w Łodzi. Następnie w latach 1933–1937 studiował w Konserwatorium Muzycznym Heleny Kijeńskiej-Dobkiewiczowej w klasie fortepianu prof. Antoniego Dobkiewicza. Dodatkowe nauki pobierał w Konserwatorium Paryskim i u Ignacego Jana Paderewskiego. W latach 1937–1939 mieszkał w Paryżu, od 1939 do 1946 r. – w Warszawie, Lublinie i Łodzi, a od 1946 r. już tylko w Warszawie. Podczas okupacji dawał konspiracyjne koncerty muzyczne w Łodzi, w 1944 r. udało mu się uciec z transportu deportacyjnego. W latach 1945–1954 wykładał w wyższych szkołach muzycznych w Warszawie, Łodzi i Poznaniu oraz koncertował w Niemczech, Austrii, Jugosławii, Rumunii, Czechosłowacji, ZSRR, Francji, Szwajcarii, Norwegii, Szwecji i Islandii.

W 1949 r. został laureatem V nagrody na IV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. W 1953 r. ożenił się z Marią z domu Czajkowską, ur. w 1933 r. Była to jego druga żona, z którą miał córkę Beatę. Z pierwszego małżeństwa miał dwie córki – Ewę i Magdę. W 1957 r., na skutek swoich starań, przeprowadził się do Wiednia, gdzie rozpoczął pracę pedagogiczną w Akademie für Musik und darstellende Kunst. W Wiedniu z czasem zamieszkał ze swoją rodziną sprowadzoną z Polski – żoną Marią i trzema córkami. 17 grudnia 1962 r. otrzymał upragnione obywatelstwo austriackie. 22 maja 1963 r. nadano mu tytuł profesora. Otrzymał również umowę o pracę na Akademii na czas nieokreślony. Spełniały się więc wszystkie marzenia profesora Kędry.

Niespodziewanie, 2 czerwca 1964 r., Władysław Kędra złożył podanie o rozwiązanie umowy o pracę z wiedeńską Akademią z dniem 30 września 1964 r. Jakie były przyczyny tej rezygnacji – do dziś jest to niejasne. Podane przez niego argumenty, że praca w Akademii uniemożliwia mu pogodzenie działalności koncertowej z pracą pedagogiczną, były tylko pretekstem.

Co dziwne, natychmiast po powrocie do Polski, w końcówce 1964 r., Kędra – mając obywatelstwo austriackie, państwa z wrogiego obozu – starał się o pracę na uczelni i został zatrudniony na etacie profesora. Istniały więc jakieś tajemnicze powody, które sprawiły, że Kędra zostawił wszystko, co udało mu się zdobyć w Austrii – prestiż, stałą pracę, możliwość koncertowania na całym świecie – i powrócił do Polski. Niewiele wcześniej deklarował w Austrii, że Wiedeń jest tym miejscem, w którym chce żyć i pracować.

Władysław Kędra miał w swoim repertuarze większość utworów Fryderyka Chopina, a także kompozycje m.in. Stanisława Moniuszki, Ferenca Liszta, Feliksa Mendelssohna-Bartholdy’ego, Claude’a Debussy’ego, Dmitrija Szostakowicza i George’a Gershwina.

W 1955 r. został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem 10-lecia Polski Ludowej, a w 1967 r. otrzymał Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury”.

Władysław Kędra zmarł 26 listopada 1968 r. na chorobę nowotworową. Został pochowany na Cmentarzu Stare Powązki w Alei Zasłużonych.

Nagrobek Władysława Kędry jest sto dwunasty w rzędzie nagrobków w Alei Zasłużonych Cmentarza Stare Powązki, licząc od pierwszego nagrobka Władysława Reymonta z 1925 r. Według ewidencji cmentarza jest to Aleja Zasłużonych, rząd 1, miejsce 157.

Nagrobek jest wykonany z granitu. Na płycie nagrobnej widnieje inskrypcja:

1918 1968 WŁADYSŁAW KĘDRA PIANISTA WIRTUOZ

Na froncie płyty nagrobnej inskrypcja:

PROFESOR AKADEMII MUZYCZNEJ W WIEDNIU PROFESOR WYŻSZEJ SZKOŁY MUZYCZNEJ W ŁODZI CZŁOWIEK WIELKIEGO SERCA I DOBROCI

Być może w tej treści mieści się rozwiązanie zagadki niespodziewanego powrotu Władysława Kędry z Austrii do Polski.

Przed nagrobkiem ułożone są trzy granitowe płyty. Autorem nagrobka był Jan Bohdan Chmielewski.