Wojciech Młynarski

Był autorem niezliczonej ilości piosenek, które najlepsi polscy wykonawcy śpiewają już od dziesięcioleci. Jako wielokrotnie nagradzany artysta odniósł niewątpliwy sukces. Natomiast w życiu rodzinnym Wojciech Młynarski bywał, co też sam przyznawał, człowiekiem trudnym.

Wojciech Młynarski urodził się 26 marca 1941 roku w Warszawie. Jego rodzice: Marian, inżynier rolny oraz Magdalena Zdziechowska. Kiedy miał zaledwie dwa lata, na gruźlicę zmarł jego ojciec. Wojciech zaś wraz z matką i młodszą o rok siostrą Barbarą, w dorosłym życiu aktorką, poetką i popularyzatorką kultury polskiej w Szwajcarii, spędził dzieciństwo w podwarszawskim Komorowie, w domu swoich dziadków od strony matki, Cecylii i Tadeusza Zdziechowskich. Stryjecznym dziadkiem rodzeństwa Młynarskich był kompozytor, dyrygent i skrzypek Emil Młynarski, a mężem ciotki Neli został pianista Artur Rubinstein. Emil Młynarski i jego córka Nela są również pochowani w Alei Zasłużonych, nieopodal (rząd 1, miejsce 17).

Młynarski zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Tomasza Zana w Pruszkowie. Następnie studiował na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Ukończył je w roku 1963. Już w trakcie studiów próbował swoich sił na scenie, 1960 r. zadebiutował w studenckim klubie „Hybrydy”. Od połowy lat 60. był związany z kilkoma kabaretami, m.in. Dudek, Owca, Dreszczowiec i U Lopka. Najsłynniejszy z nich to oczywiście Dudek. Poza tym występował również z kabaretami Owca, Dreszczowiec i U Lopka. To w tym czasie powstały jego pierwsze znane utwory: „W co się bawić”, „Ludzie to kupią”, „Po prostu wyjedź w Bieszczady”. W roku 1964 Wojciech Młynarski ożenił się po raz pierwszy. Jego wybranką została aktorka Adrianna Godlewska, z którą miał później trójkę dzieci. Już w rok po ślubie, w 1965 roku urodziła się ich pierwsza córka, znana z wielu programów telewizyjnych, dziennikarka Agata Młynarska. Z kolei w roku 1970 na świat przyszła Paulina Młynarska, w przyszłości dziennikarka, pisarka, a także prezenterka radiowa i telewizyjna. Najmłodszym ich dzieckiem jest Jan Emil, urodzony w 1979 roku, muzyk i kompozytor. Zostanie on w przyszłości muzykiem i kompozytorem. Małżeństwo z Adrianną Godlewską nie było jedynym małżeństwem Wojciecha Młynarskiego. Rozwiódł się z nią w 1993 roku, a odszedł od niej w dniu jej urodzin. Drugą wybranką i żoną została Jadwiga, z którą ożenił się w roku 2002. Małżeństwo nie przetrwało, byli nim zaledwie kilka lat. Pod koniec życia związany był z Joanną Kossowską, ale nigdy nie wziął z nią ślubu.

Pierwsze utwory muzyczne Młynarski pisał już od lat 60. XX w. Następnie doszły do tego większe formy, jak libretta musicalowe. Napisał polskie libretta do słynnych musicali „Jesus Christ Superstar” oraz „Życie paryskie”. Uznaje się go za twórcę zupełnie nowej formy: tzw. felietonów śpiewanych. Jednak najbardziej znany był ze swoich piosenek. W 1963 r. pierwszy raz, podczas Giełdy Piosenki, wykonał swoją własną piosenkę pt. „Niedziela na Głównym”. Była to jego odpowiedź, a raczej nawiązanie do przeboju Gilberta Becaud pt. „Dimanche a Orly”.

Pod koniec lat 60. zaczął występować coraz częściej, zarówno w Polsce, jak i za granicą. Koncertował m.in. w USA, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Francji, RFN oraz we Włoszech. Ale przede wszystkim napisał olbrzymią wręcz ilość piosenek. Szacuje się, że ma ich na koncie aż ponad 2000!

Śpiewali je zaś najróżniejsi wykonawcy, gwiazdy z absolutnej czołówki polskiej sceny muzycznej: Michał Bajor, Hanna Banaszak, Ewa Bem, Halina Frąckowiak, Edyta Geppert, Anna German, Irena Jarocka, Kalina Jędrusik, Krzysztof Krawczyk, Alicja Majewska, Maciej Maleńczuk, Krystyna Prońko, Maryla Rodowicz, Irena Santor, Zbigniew Wodecki czy Andrzej Zaucha. Pisał także dla zespołów takich jak Skaldowie, Raz, Dwa, Trzy, Alibabki oraz Dwa Plus Jeden. Do najważniejszych utworów jego autorstwa można zaliczyć m.in. „Nie ma jak u mamy”, „Jesteśmy na wczasach”, „Róbmy swoje”, „Jeszcze w zielone gramy”, „Moje ulubione drzewo”, „Po co babcię denerwować”, „Z kim ci będzie tak źle jak ze mną”, „Wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał” czy „Kocham cię życie”. W swoim życiu został uhonorowany wieloma nagrodami. Blisko dwudziestokrotnie był nagradzany na Festiwalu Piosenki w Opolu. Pomimo tego, że był „na bakier” z cenzurą w PRL, w roku 1987 otrzymał Nagrodę Ministra Kultury i Sztuki za całokształt twórczości. W roku 1988 nagrodziła go z kolei „Solidarność”. Razem z Jerzym Derflem otrzymał ją za recital „Róbmy swoje”. Kolejną nagrodę za całokształt twórczości odebrał w roku 1998. Tym razem uhonorowała go Telewizja Polska nagrodą Super Wiktora '97. Z kolei w roku 2000 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za zasługi oraz osiągnięcia w pracy zawodowej i społecznej. Rok 2007 przyniósł mu Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Z kolei rok 2008 to kolejna nagroda Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu – Grand Prix. Polskie Radio nagrodziło go Diamentowym Mikrofonem. Natomiast w roku 2011 został uhonorowany Złotym Fryderykiem przez Polską Akademię Fonograficzną. Odznaczono go również Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przez znaczną część swojego życia Wojciech Młynarski zmagał się z chorobą, która destrukcyjnie wpływała na jego życie osobiste i rodzinne. Zdiagnozowano ją na przełomie lat 60. i 70. XX wieku. To choroba afektywna dwubiegunowa, nazywana również cyklofrenią. Wpływała ona na jego bieżące funkcjonowanie, w tym nawet na relacje z najbliższymi osobami. Miewał okresy hipomanii, tj. zwiększonej aktywności, ale i depresji. Przyjmując odpowiednie leki, był w stanie utrzymywać te stany w ryzach. Choroba Wojciecha Młynarskiego miała również destrukcyjny wpływ na dzieciństwo trójki jego dzieci. Być może choroba wpłynęła na zakończenie przez niego małżeństwa z Adrianną Godlewską.

W momencie śmierci miał prawie 76 lat i szereg dolegliwości fizycznych. Pod koniec życia ciężko chorował. Musiał przejść ciężką operację serca. Przebył również udar. Bezpośrednią przyczyną jego śmierci była niewydolność krążeniowo-oddechowa.

Wojciech Młynarski zmarł w Warszawie 15 marca 2017 roku. Został pochowany na warszawskich Starych Powązkach w Alei Zasłużonych. Jego pogrzeb zgromadził na cmentarzu rzesze współpracujących z nim wiele lat artystów, jego fanów i miłośników jego twórczości.

Autorem nagrobnego pomnika Wojciecha Młynarskiego jest kamieniarz Marek Szołtun. Pomnik na pionowej płycie nagrobka przedstawia podobiznę Wojciecha Młynarskiego namalowaną przez artystę Jerzego Dudę-Gracza w latach 60. XX wieku. Ten rysunek kamieniarz, twórca pomnika przeniósł na kamień i zamienił w pomnik na nagrobku. Jest to podobizna Młynarskiego w oryginalnej wysokości, artysta miał 195 cm wzrostu. O swojej podobiznie autorstwa Dudy-Gracza Młynarski mówił: „To jest moje logo”.

Nagrobek Wojciecha Młynarskiego jest czterdziesty trzeci w rzędzie nagrobków w Alei Zasłużonych Cmentarza Stare Powązki, licząc od pierwszego nagrobka Władysława Reymonta z 1925 roku.

Wg ewidencji Cmentarza jest to Aleja Zasłużonych, rząd 1, m. 50a.

Na froncie nagrobka, z przodu została zamieszczona inskrypcja:

WOJCIECH MŁYNARSKI

26 III 1941 15 III 2017

MISTRZ SŁOWA