Zbigniew Drzewiecki

Był absolwentem słynnego Gimnazjum gen. Pawła Chrzanowskiego w Warszawie. Gry na fortepianie początkowo uczył go ojciec, a następnie Feliks Konopasek, Włodzimierz Oberfelt i Robert Becker. Ignacy Pilecki uczył go gry na skrzypcach i teorii muzyki. W 1909 r. podjął studia na Politechnice w Wiedniu i dorywczo studiował w Wiener Akademie fur Musik. Studiował także w Brnie. Zrezygnował z politechniki, ale został w Wiedniu do 1915r. i poświęcił się muzyce. Po powrocie do Warszawy rozpoczął koncerty w Filharmonii Warszawskiej, a od września 1916 r. wykładał w Instytucie Muzycznym. W latach 20. XX w. poświęcił się pracy pedagogicznej, dając jednocześnie liczne koncerty w kraju i za granicą. Grał recitale, koncerty kameralne oraz utwory na fortepian i orkiestrę. Miał niezwykle bogaty repertuar, przede wszystkim grał utwory Chopina, Mozarta, Prokofiewa, Bacha, a także utwory kompozytorów jemu współczesnych, np. Paderewskiego, Maklakiewicza, Palestra, Szymanowskiego. Był jednym z organizatorów Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina, wielokrotnie był członkiem jury konkursu, a także jego przewodniczącym. Wielu z jego uczniów to laureaci konkursów, wirtuozi, wybitni pedagodzy. W latach 1929–30 oraz 1931–32 był profesorem oraz rektorem Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. II wojnę światową spędził w Warszawie, udzielał lekcji, brał udział w konspiracyjnych koncertach. Po upadku Powstania Warszawskiego wyjechał do Krakowa, tam po wojnie organizował Państwową Wyższą Szkołę Muzyczną. W 1955 r. powrócił do Warszawy, ale nadal wykładał w Krakowie, koncertował też wiele za granicą. W1961 r. przeszedł na emeryturę, choć nadal udzielał prywatnych lekcji wybitnie zdolnym studentom.