Zofia Bontani

Urodziła się w rodzinie Józefa Nepomucena Bontaniego, pułkownika wojsk polskich, radcy województwa krakowskiego. Przez ojca była wysoko skoligacona - z rodami Wielopolskich i Bielińskich, natomiast ród Bontanich szlachectwo miał stosunkowo świeżej daty. Bracia Michał i Kazimierz Bontani otrzymali szlachectwo siewierskie z rąk biskupa krakowskiego i księcia siewierskiego Kajetana Sołtyka. W Polsce nobilitacji udzielił im król Stanisław August w 1785 r. 16 stycznia 1850 r. Zofia wstąpiła do zgromadzenia Panien Kanoniczek w Warszawie. Los kobiet w ówczesnej Polsce był ciężki, a tam, gdzie córek było dużo i gdzie się stawały ciężarem dla rodziny, nieraz gorzki. Gorszy jeszcze był los sierot pozostających pod opieką krewnych. O kształceniu dziewcząt w niezbyt zamożnych domach szlacheckich nie było mowy, rzadko kiedy umiały czytać i pisać, wydawano je za mąż we wczesnej młodości często za ludzi im nieznanych albo oddawano do klasztoru. Zgromadzenie Panien Kanoniczek ufundowane przez ordynatową Józefę Antoninę Tomaszową Zamoyską dawało niezamożnym szlachciankom wybór. „Intencja fundowania tego zgromadzenia — pisała ordynatowa — jest ta, aby damy szlachetnego urodzenia do życia zakonnego powołania nie mające, postanowienia w małżeństwie tak prędko lub wcale mieć nie chcące, mogły, z chwałą Pana Boga, z honorem swoim i domów swoich w tym Zgromadzeniu życie Bogobojnie, prawdziwie chrześcijańskie prowadzić, nie obligując się do klauzury zakonnej, ani sobie drogi do przystojnego małżeństwa nie zagradzając...“ I z tej szansy skorzystała jedna z najstarszych kanoniczek.