Zygmunt Słomiński

Przedwojenny działacz Legii, najpierw w 1926 roku jako członek rady klubu, a następnie jako honorowy członek zarządu. Od 1903 roku był architektem powiatowym w Sandomierzu i pełnił funkcję budowniczego Sandomierskiej Kurii Diecezjalnej. Zarówno w Sandomierzu, jak i w Radomiu Słomiński bardzo żywo uczestniczył w życiu społecznym, m.in. zakładając biblioteki, spółdzielnie, organizując odczyty uświadamiające narodowo. Był także prezesem Ochotniczych Straży Pożarnych w Sandomierzu (1905-1907, potem członkiem honorowym) i w Radomiu (1913-1914). Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, na początku rok 1920 był dyrektorem Okręgowej Dyrekcji Robót Publicznych w Lublinie. W latach 1924-1927 był naczelnym inżynierem Warszawy. Inżynier Słomiński przeniósł się do stolicy w 1925 roku, jedną z pierwszych jego prac, które przyniosły mu uznanie, było błyskawiczne zakończenie ciągnącej się od 1924 roku rozbiórki wielkiego gmachu soboru prawosławnego na placu Saskim. Słomiński przejął rozbiórkę prowadzoną niezbyt sprawnie przez Ministerstwo Robót Publicznych. Od 7 lipca 1927 do 2 marca 1934 roku był Prezydentem Miasta Stołecznego Warszawa. Zygmunt Słomiński był inicjatorem akcji „Warszawa czysta”. Za jego prezydentury: rozpoczęto chlorowanie wody wodociągowej, wybudowano kilkanaście ustępów publicznych, zmodernizowano i przebudowano miejską gazownię, zbudowano osiedle na Żoliborzu dla pracowników samorządu miejskiego, a w 1928 – po trzyletniej przerwie przywrócono komunikację autobusową w mieście. Zygmunt Słonimski jako prezydent Warszawy przede wszystkim starał się rozszerzyć zasięg infrastruktury miejskiej i zabudowy na obszarze przyłączonym do Warszawy w 1916 roku – w „wieńcu” (tereny otaczające Śródmieście) powstały dzielnice: Żoliborz, Powązki, Koło, Wola (Czyste), Ochota, Mokotów, Sielce, Czerniaków, Saska Kępa, Gocław, Grochów, Targówek, Bródno i Pelcowizna. Od lutego 1934 roku Zygmunt Słonimski był dyrektorem tramwajów miejskich. Po ośmiu miesiącach sprawowania funkcji, we wrześniu 1934 roku został zdymisjonowany przez nowo mianowanego komisarycznego prezydenta miasta – Stefana Starzyńskiego, po czym przeszedł na emeryturę. Stefan Starzyński zarzucał mu niegospodarność w zarządzaniu tramwajami miejskimi. W czasie II wojny światowej został aresztowany i rozstrzelany w Lasach Chojnowskich, na Cmentarzu Powązkowskim znajduje się jego symboliczny grób.